Gesigneerd. Door de huidige eigenaar direct bij de kunstenaar gekocht.

Beeld in terracotta, glas en verse bloemen op een houten spoel. De doorsnee van de spoel/sokkel is 65 cm en de hoogte 57 cm. Vervaardigd in opdracht van Cristian Stein voor een Bank in Londen.

Geexposeerd:
De Rode Poort, Museum van Hedendaagse kunst Gent
9.11.1996-02.02.1997

Oppervlakkig gezien gaat het werk van Guido Geelen over collages in klei van afgietsels van gebruiksvoorwerpen. Er is echter meer. Geelen past in zijn sculpturen tegenstellingen toe als privé - openbaar, geometrisch - organisch, handmatig - industrieel, kitsch - kunst, authentiek - kunstmatig, kunst - werkelijkheid. Hij formaliseert het vertrouwde en nuanceert het formele. Sterk is bijvoorbeeld een groot rechthoekig blok, van afstand een streng geometrisch object, dat blijkt opgebouwd uit samengeperste figuratieve vormen van klei: een gitaar, een stofzuiger, een televisie, beeldjes van een leeuw, aap en hond (z.t., 1992). Of een op het eerste gezicht minimalistische sculptuur van strak in het gelid staande kubussen (z.t., 1990) die van dichtbij verrassend grillig en ornamentaal zijn. Figuratie en abstractie gaan hand in hand in het werk van Geelen, waarbij de ene vormentaal de andere complementeert. Het is het spanningsveld tussen de archetypische beeldtaal van de minimal art aan de ene kant en anderzijds het 'verhalende' van het alledaagse voorwerp. Ook wat textuur betreft zijn er contrasten. Het industriële karakter van bijvoorbeeld een televisie wordt aanzienlijk verzacht, als het object is uitgevoerd in uitzakkende klei.

Vervreemden lijkt het doel van Guido Geelen. Waar Duchamp het gebruiksvoorwerp pontificaal en onbewerkt in het museum plaatste, gebruikt Geelen een zijdeur.Hij werkt als het ware met echo's uit de werkelijkheid (de terracotta afgietsels van gebruiksvoorwerpen en decoratiebeeldjes), maar zorgt er wel voor dat hun anekdotische karakter een rol blijft spelen in de sculptuur. Een hond is een hond is een hond, om de schrijfster Gertrude Stein te parafraseren. Of hij nu levend is, van klei is of in een minimalistische compositie figureert.Geelen is in de loop der jaren steeds vrijer geworden in het gebruiken van figuratieve elementen. De beeldtaal van de geometrie laat hij steeds vaker los. Van het formele kunst-idioom heeft Geelen zijn aandacht verlegd naar het kitsch-idioom. Zo zijn er de 'vaas-beelden' (1992/93): ensembles van figuratieve beeldelementen (een hondje met vogeltjes om zich heen, een plank voor boeken, een televisie op een boomstronk) die als houder voor bloemen fungeren.