Italo Valenti was een Italiaanse schilder die geassocieerd werd met de *Art Informel*. 

In 1927 begon Italo Valenti aan een leerlingperiode bij een goudsmid in Vicenza, terwijl hij 's avonds schilderlessen volgde aan de plaatselijke kunstschool. In deze periode leerde hij de schilders Maurizio Girotto en Libero Augenti kennen, evenals de schrijvers Neri Pozza en Antonio Barolini. Na zijn leerlingtijd en studies aan kunstscholen in Vicenza en de academie in Venetië, studeerde Valenti van 1934 tot 1937 aan de Accademia di Belle Arti di Brera in Milaan onder leiding van Aldo Carpi; aansluitend werkte hij als assistent van Carpi. In 1932 hield hij zijn eerste solotentoonstelling in Valdagno.

Zijn vroege werk kenmerkte zich door dramatisch realisme. Tijdens een verblijf in Parijs en België in 1935 maakte hij kennis met het impressionisme en het werk van Paul Cézanne. Valenti was medeoprichter van de kunstenaarsgroep "Corrente". In de jaren veertig richtte Valenti zich in zijn schilderwerk op levenloze voorwerpen en stillevens. In de jaren vijftig verhuisde hij naar Zwitserland, waar hij de dichteres Anne de Montet ontmoette en met haar trouwde, en nauw contact onderhield met Hans Arp, Ben Nicholson en Julius Bissier.

In deze jaren liet Valenti de figuratieve kunst achter zich, wendde hij zich tot de *Art Informel* en legde hij zich toe op de collagekunst. Voor zijn collages gebruikte hij gekleurd papier in uiteenlopende diktes en vormen, waarbij hij lijnen en geometrische figuren vermeed. Zijn kunst verschoof resoluut in de richting van abstractie en concreetheid, volledig vrij van illusionisme. In 1958 nam hij deel aan de Biënnale van Venetië. In 1964 was Italo Valenti vertegenwoordigd op documenta III in Kassel met diverse collages in de afdeling schilderkunst. Hij had solo- en groepstentoonstellingen in Italië, Zwitserland en daarbuiten. Zijn werk is opgenomen in talloze collecties van openbare galerieën en musea over de hele wereld.