Alfred Ost werd geboren in Zwijndrecht. Rond 1910 belandde hij te Mechelen. Daar, in de kolenzaak van zijn vader, zag hij de trekpaarden aan het werk en ontwaakte in hem de dierenschilder. In Mechelen en Antwerpen volgde hij zijn artistieke opleiding, samen met Prosper De Troyer en Rik Wouters. Tijdens WO I verbleef hij in Nederland, waar hij zich inzette voor noodlijdenden en krijgsgevangen. Hij kwam er ook in contact met de drukkerij Kotting, en tekende een groot aantal affiches. Terug in het land solliciteerde hij naar een leraarsambt aan de Academie. Niet opportunistisch ingesteld, ging hij elke politieke groepering voorbij en bleef hij kandidaat zijn leven lang. Tenslotte werd hij tekenmeester in Antwerpen en Borgerhout. Ost werkte heel zijn leven lang aan ‘het oeuvre voor het volk'. Hij wilde bijna nooit zijn werk verkopen.

Voor 1919 had Alfred Ost een optimistische kijk op het leven. Als tekenaar van kermissen en bedevaarten en als schepper van de beroemde ‘Ostiaanse' paarden verwierf hij snel succes. Tekenen was voor Ost een levensopgave. Ost vond zichzelf een volkskunstenaar en droomde ervan zijn werk in een ‘Ost Volksmuseum' aan de gemeenschap na te laten. Een kunstenaar is een werktuig van God, in dienst van de medemens, oordeelde hij. Zijn beste werken wilde hij daarom niet ondertekenen met zijn eigen naam, wel met de afkorting D.G. (Deo Gratias). Ost schonk daarom een ‘oeuvre-erfdeel' aan de steden Mechelen (1936), Roosendaal (1937), Hoogstraten (1938) 's Hertogenbosch (1938) en de Antwerpse Zoo (1945). Omwille van zijn koppige kunst -en levensvisie heeft Ost heel wat beproevingen en ontgoochelingen gekend. Na WO I heeft hij een heel andere kijk op de wereld. Zijn thema's worden minder optimistisch en wat hij tijdens de oorlog ziet en meemaakt bepaalt zijn oeuvre. Alfred Ost had een heleboel vrienden in Hoogstraten, en studeerde er ook een tijd aan de middelbare school. Bovendien was hij een vaste gast op de Heilig Bloed bedevaart. Op 9 oktober 1945 stierf hij te Antwerpen in de Eeuwfeestkliniek.