Pieter de Haard leefde in Parijs in de jaren 40, waar hij een oeuvre creeërde wat deels gebaseerd was op muzikale ritmes vertaald naar de visuele kunsten. Maar zijn grootste interesse waren ruimte en oneindigheid, welke reeds zichtbaar zijn in zijn figuratieve en expressieve periode voor de oorlog. In de pastels uit de jaren 1942-1944 ging De Haard verder in op de weergave van de ruimtelijke dynamiek, totdat hij uiteindelijk neerkwam op wiskunde, haar natuurlijke verhoudingen en de Gouden Sectie in het bijzonder; dit is niet zo verbazend gezien zijn studie wiskunde en filosofie aan de Academie van München.

Het werk van De Haard uit zijn "mathematische periode", welke begon in 1946 en het hoogtepunt van zijn carrière vormde, werd geleidelijk aan van elke kleur ontdaan en de composities werden steeds simpeler. Kleine verwijzingen naar de spiritualiteit van de kosmische orde werden gemaakt in wat leek op lineaire opzetten van sterrenbeelden of planeten, drijvende in enorme blauwe of zwarte vlakken. Zijn werk bleef echter wel in het gebied van de visuele taal en muteerde niet in spirituele remedies zoals Mondriaan's ritmes.