Signatuur en inscripties: getiteld 'geprogrammeerd / stochastische / verdeling', gesigneerd en voorzien van datum/werknummer 'v69-60' (grafietpotlood) + klein strookje papier met titel en prijs van het werk op de achterzijde.

Vier houten elementen, willekeurig verdeeld over 10 concentrische zones (met een onderlinge afstand van 2 cm); op wit geschilderd spaanplaatpaneel afmetingen: Ø 40 cm. Werk opgenomen in CR van de kunstenaar, zie en volg bijgaande link. https://www.hermandevries.org/digital-catalogue/1969/1969-11-10-0600.php

Herkomst
Privécollectie, Amsterdam
Galerie Riekje Swart, Amsterdam
 

De vries begint begin jaren '60 een gebrek aan ontwikkelingsmogelijkheden te ervaren in zijn kunst. Het is rond deze tijd dat de vries *Tractatus Logici-Philosophicus* (1922) van de filosoof Ludwig Wittgenstein ontdekt. De theorie is van grote invloed op de vries’ zijn en denken. ‘De wereld is alles wat het geval is. Alles wat we zien, kan ook anders zijn. Er bestaat geen ordening van de dingen a-priori’, stelt Wittgenstein. Niet lang daarna vindt deze denkwijze haar weerspiegeling in de vries’ kunstuitingen. ‘Vaste zekerheden zijn voor geen redelijk denkend mens meer mogelijk. Voor zover ze toch bestaan zijn ze in hun hoedanigheid illusoir. De aanvaarding van de konsekwenties hiervan is, dat we kans als een element in onze cultuur moeten aanvaarden’, besluit hij daarop in 1968. Geïnspireerd door zijn werkzaamheden als biologisch onderzoeker ontwikkelt de vries een aleatorische werkwijze. Hij zet de tabellen uit Fischer & Yates’ Statistical Tables for Biological, Agricultural and Medical Research(1957) hiervoor in. de vries begint zijn werkproces door het opdelen van een beeldvlak in wiskundige eenheden, zoals coördinaten of een rasterpatroon. Aan de hand van stochastische algoritmes bepaalt hij door kans en toeval de plaatsing van beeldelementen in dat vlak. Deze elementen zijn in het werk van de vries geometrische vormen, zoals strepen, cirkels en vierkanten. De algoritmes worden daarna uitgevoerd op basis van volledig willekeurige getallen.

Met deze toevalsschema’s tracht de vries om processen en gebeurtenissen in de werkelijkheid te visualiseren en te ordenen. Voert hij exact dezelfde data meerdere malen in, dan ontstaan er nochtans wezenlijk andere composities. Dit concept slaat direct terug op de theorie van Wittgenstein. de vries vergelijkt dit zelf met het vallen van herfstbladeren, wat hij kan nabootsen met toevallig gepositioneerde strepen. Elke keer kunnen deze bladeren anders vallen, er is een enorme potentialiteit. Daarom meent de vries dat het tonen van het proces waardevoller is dan het tonen van de empirische werkelijkheid.